دسته‌ها
دارو

درمان دارویی تبخال تناسلی در زنان

خواص دارویی و گیاهی

تبخال تناسلی یک بیماری مقاربتی شایع است که مردان و زنان را درگیر می‌کند. خصوصیات هرپس تناسلی شامل درد، خارش و زخم در ناحیه تناسلی است. اما ممکن است هیچ گونه علائم یا نشانه‌ای وجود نداشته باشد. این تبخال، حتی با وجود اینکه هیچ زخم قابل مشاهده‌ای نداشته باشد، می‌تواند واگیردار باشد. داروها می‌توانند علائم بیمار را تسکین داده و خطر آلوده کردن دیگران را کاهش دهند. کاندوم نیز می‌تواند در پیشگیری از انتقال ویروس موثر باشد.

 

ابتلا به تبخال تناسلی می‌تواند باعث شرمندگی، خجالت و عصبانیت شود. در صورتی که فکر کنید همسرتان این عفونت را به شما انتقال داده، ممکن است نسبت به وی مشکوک یا خشمگین باشید، یا ممکن است از طرد شدن توسط شریک خود هراس پیدا کنید. اگر مشکوک به داشتن تبخال تناسلی (یا هرگونه بیماری مقاربتی دیگر) هستید بلافاصله به یک پزشک مراجعه نمایید تا از عفونت و عوارض دیگر پیشگیری شود.

علائم

درمان دارویی تبخال تناسلی در زنان

 

افراد مبتلا به ویروس هرپس سیمپلکس نمی‌دانند که دچار آن هستند زیرا هیچ گونه علائم یا نشانه‌ی مشخصی وجود ندارد و یا بسیار خفیف هستند.

علائم تبخال تناسلی در صورت وجود عبارتند از:

درد یا خارش که ظرف ۲ تا ۱۰ روز پس از قرار گرفتن در معرض شریک جنسی آلوده آغاز می‌شود.
برجستگی‌های قرمز کوچک یا تاول‌های سفید کوچک که ممکن است چند روز بعد ظاهر شوند.
زخم‌هایی که با پاره شدن تاول‌ها شکل می‌گیرند و از آنها خون یا چرک بیرون می‌آید.
دمل‌هایی که با بهبود یافتن زخم‌ها تشکیل می‌شوند.

زخم‌ها ممکن است باعث درد و سوزش هنگام ادرار شوند. همچنین ممکن است تا زمان از بین رفتن عفونت، درد و حساسیت در ناحیه‌ی تناسلی وجود داشته باشد. در اوایل بروز بیماری ممکن است علائم و نشانه‌هایی شبیه به آنفولانزا مانند تورم غدد لنفاوی در کشاله ران، سردرد، درد عضلانی و تب را تجربه کنید.

تفاوت‌ها در محل بروز علائم تبخال تناسلی

زخم‌ها جایی ظاهر می‌شوند که عفونت وارد بدن شده است. عفونت با لمس زخم و سپس مالیدن یا خاراندن ناحیه‌ی دیگری از بدن مانند چشم‌ها انتقال پیدا می‌کند.

زخم‌ها در مردان و زنان می‌تواند در نواحی زیر ایجاد شود:

نشیمن‌گاه
مقعد
دهان

زخم‌ها در زنان می‌تواند در نواحی زیر ایجاد شود:

ناحیه واژن
نواحی خارجی اندام تناسلی
دهانه رحم

زخم‌ها در مردان می‌تواند در نواحی زیر ایجاد شود:

آلت تناسلی
کیسه بیضه
ران‌ها
مجرای ادرار، کانال داخل آلت تناسلی که به مثانه منتهی می شود.

عود بیماری

هرپس تناسلی برای هر فردی متفاوت است. علائم و نشانه‌ها ممکن است برای سال‌ها عود کنند، برطرف شوند و مجدداً بروز پیدا کنند. برخی افراد هر سال بارها حملات این عفونت را تجربه می‌کنند. هر چند برای بسیاری از افراد شیوع تبخال‌ها با گذر زمان کمتر می‌شود.

در حین عود بیماری، مدت کوتاهی پیش از بروز زخم‌ها ممکن است موارد زیر را تجربه کنید:

سوزش، مور مور شدن و خارش در محلی که عفونت ابتدا از آنجا وارد بدن شده است.
درد در پایین کمر، باسن و پاها

دلایل

 

دو نوع از عفونت‌های ویروس هرپس سیمپلکس می‌توانند باعث هرپس تناسلی شوند:

HSV-1: این نوع معمولاً باعث تبخال یا تاول تب‌ها در اطراف دهان می‌شود، هرچند می‌تواند در حین رابطه جنسی دهانی به ناحیه تناسلی انتقال پیدا کند. عود این عفونت در مقایسه با نوع دیگر بسیار کمتر رخ می‌دهد.
HSV-2: این نوع بطور متداول باعث تبخال تناسلی می‌گردد. ویروس در حین رابطه جنسی و تماس پوست با پوست انتقال می‌یابد. HSV-2 چه در صورت وجود یا عدم وجود زخم باز، بسیار شایع و به شدت مسری است.

از آنجایی که ویروس در خارج از بدن به سرعت می‌میرد، ابتلا به عفونت از طریق تماس با توالت، حوله یا سایر لوازم مورد استفاده توسط شخص آلوده تقریباً غیر ممکن است.

عوامل خطر

خطر آلوده شده به تبخال تناسلی در شرایط زیر ممکن است افزایش یابد:

جنسیت زن: زنان از مردان مستعد ابتلا به تبخال تناسلی هستند. انتقال ویروس از مرد به زن در حین رابطه جنسی آسان‌تر از انتقال آن از زن به مرد است.
داشتن شرکای جنسی متعدد: هر شریک جنسی اضافه، خطر قرارگیری در معرض ویروسی که باعث تبخال تناسلی می‌شود را افزایش می‌دهد.

عوارض

عوارض مرتبط با هرپس تناسلی ممکن است شامل موارد زیر باند:

سایر بیماری‌های مقاربتی: وجود زخم در ناحیه تناسلی خطر انتقال یا ابتلا به سایر بیماری‌های مقاربتی از جمله ایدز را افزایش می‌دهد.
عفونت نوزاد: نوزادان متولد شده از مادر آلوده ممکن است در طول فرایند زایمان در معرض ابتلا به ویروس قرار بگیرند. این امر ممکن است منجر به آسیب مغزی، کوری یا مرگ نوزاد شود.
مشکلات مثانه: در برخی موارد زخم‌های ناشی از تبخال تناسلی می‌توانند باعث التهاب در اطراف لوله‌ای شوند که ادرار را از مثانه به بیرون می‌برد (مجرای ادرار). تورم می‌تواند برای چند روز مجرای ادرار را مسدود کند و نیاز به قرار دادن کاتتر برای تخلیه مثانه باشد.
مننژیت: در موارد نادر، عفونت ویروس هرپس سیمپلکس منجر به التهاب غشاها و مایع مغزی نخاعی اطراف مغز و نخاع می‌شود.
التهاب راست روده (پروکتیت): تبخال تناسلی می‌تواند منجر به التهاب پوشش راست روده گردد.

آزمایش‌ها و تشخیص

پزشک معمولاً با معاینه فیزیکی و نتایج برخی تست‌های آزمایشگاهی می‌تواند تبخال تناسلی را تشخیص دهد:

کشت ویروس: این تست شامل گرفتن یک نمونه‌ی بافت یا خراشیدن زخم‌ها برای بررسی در آزمایشگاه می‌باشد.
تست واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR): این آزمایش برای کپی گرفتن دی ان ای از یک نمونه خون، بافت زخم یا مایع نخاعی استفاده می‌شود. سپس می‌توان دی ان ای را برای بررسی وجود ویروس هرپس سیمپلکس و تعیین نوع آن آزمایش کرد.
آزمایش خون: این آزمایش نمونه خون را برای کنترل وجود پادتن‌های ویروس هرپس سیمپلکس و شناسایی عفونت تبخالی در گذشته بررسی می‌کند.

درمان‌ تبخال تناسلی

درمان با داروهای ضد ویروس نسخه‌ای ممکن است:

به بهبود سریع‌تر زخم‌ها در طول شیوع اولیه کمک کند.
شدت و مدت علائم را در شیوع مکرر تبخال کاهش دهد.
تعداد دفعات بروز تبخال را کمتر کند.
احتمال انتقال ویروس تبخال به شخص دیگر را به حداقل برساند.

داروهای ضد ویروس مورد استفاده برای تبخال تناسلی عبارتند از:

درمان دارویی تبخال تناسلی در زنان

آسیکلوویر (Zovirax)
فامسیکلوویر (Famvir)
والاسیکلوویر (Valtrex)

ممکن است پزشک توصیه کند که تنها در زمان داشتن علائم تبخال تناسلی داروها را مصرف کنید و یا حتی در شرایطی که هیچ علائمی وجود ندارد یک داروی خاص را بطور روزانه مصرف کنید.

مقابله و حمایت

آنچه که حس می‌کنید طبیعی است. در ادامه روش‌های سالمی برای مقابله با تبخال تناسلی ارائه شده است:

با همسر خود ارتباط برقرار کنید: در مورد احساسات خود صادق و راحت باشید. به همسر خود اعتماد کنید و آنچه که وی به شما می‌گوید را باور کنید. به دنبال یافتن مقصر نباشید. تبخال تناسلی می‌تواند سال‌ها در بدن شما مخفی ماند، بنابراین تعیین اینکه چه زمانی آلوده شده‌اید، اغلب دشوار است.
اطلاعات کسب کنید: با پزشک یا مشاور صحبت کنید تا چگونگی زندگی در این شرایط و به حداقل رساندن احتمال آلوده کردن دیگران را یاد بگیرید. در مورد گزینه‌های درمانی و چگونگی کنترل شیوع تبخال‌ها اطلاعات لازم را کسب کنید.
به یک گروه حمایتی ملحق شوید: به دنبال گروه‌هایی باشید که بتوانید در مورد احساسات خود صحبت کنید و از تجربیات دیگران آگاه شوید.

پیشگیری

پیشنهادات برای پیشگیری از ابتلا به هرپس تناسلی مانند مواردی است که برای سایر بیماری‌های مقاربتی ذکر می‌شود؛ خودداری از فعالیت جنسی یا محدود کردن تماس جنسی به تنها یک نفر که بدون آلودگی است. بطور خلاصه می‌توانید:

خود یا شریکتان را ملزم به استفاده از کاندوم لاتکس در حین تماس جنسی کنید.
در صورتی که شما یا همسرتان دچار تبخال در ناحیه تناسلی یا ناحیه دیگری شده‌اید، از ارتباط جنسی اجتناب کنید.

ویژگی خانواده متزلزل

بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دیدگاه

درمان دارویی تبخال تناسلی در زنان


سایت آسان طب یک مجله پزشکی آنلاین است که همه روزه مقالات مرتبط با سلامت و تندرستی، بررسی علل و راه های درمان انواع بیماری ها، معرفی انواع داروهای گیاهی و شیمیایی و همچنین مقالات مربوط به سبک زندگی و مراقبت از حیوانات خانگی را برای بهتر زیستن ایرانیان سراسر دنیا ارائه می کند.

اگر چنانچه پیرامون بخش های مختف سایت پزشکی آسان طب نقطه نظرات یا مقالاتی دارید، آسان طب با کمال میل آماده همکاری با شما عزیزان می باشد. از طریق بخش تماس با ما می توانید مشخصات، درخواست و تجارب خود را به همراه اطلاعات تماس برای ما ارسال فرمائید.

نشان‌گذاری

عجب سازنده ی این علامت عرب دولاب است
[[رده:نمادهای
نوشتار]]

نشان‌گذاری

عجب سازنده ی این علامت عرب دولاب است
[[رده:نمادهای
نوشتار]]




خانه

موبایل

 

تبخال تناسلی

درمان دارویی تبخال تناسلی در زنان

تبخال تناسلی

تبخال تناسلی-تبخال یک عفونت ویروسی است که به صورت زخم اولیه موضعی با تمایل به بهبودی و عود مجدد موضعی تظاهر می کند.عامل عفونی آن هرپس سیمپلکس نوع ۱ و ۲ می باشد . هر دو نوع این ویروسها می توانند آلودگی مجاری تناسلی یا مخاط دهان را باعث گردند .

 

نوع شماره ۲ این بیماری عامل ایجاد تبخال تناسلی است که خاص بزرگسالان بوده و از طریق ارتباط جنسی منتقل می شود .

 

تبخال تناسلی ممکن است پس از اولین آلودگی با ویروس و یا در اثر فعال شدن عفونت مخفی ایجاد شده و ممکن است تبخال تناسلی نشانه های بالینی داشته و یا مخفی بماند.

در خانمها محل ابتدائی تظاهر ضایعات تبخال تناسلی، واژن و دهانه رحم است در حالیکه پس از عود ، زخمها در واژن ، پوست اطراف مقعد ،‌ پاها و باسن ایجاد می شود .

 

در مردان آلت تناسلی یا ناحیه شرمگاهی محل بروز زخمهای تبخال تناسلی است و همچنین کسانیکه رابطه جنسی غیرمعقول از راه مقعد دارند در آن نقطه ایجاد می شود.

هرپس تناسلی ممکن است در سایر نقاط دستگاه تناسلی اطراف مقعد و دهان زن و مرد، برحسب رفتار جنسی آنها ، ایجاد شود.

 

آلودگی درون رحمی به ۳ شکل بالینی تظاهر می یابد:عفونت منتشر که کبد را مبتلا می کند ، انسفالیت و عفونتهایی که محدود به پوست ، چشم و یا دهان می شوند.دو شکل اول بیماری اغلب کشنده است.این شکل عفونت معمولاً با هرپس ویروس شماره ۲ ایجاد می شود ولی هرپس ویروس شماره ۱   نیز می تواند عامل ایجاد آن باشد.

این بیماری گسترش جهانی دارد و در خون ۵۰ تا ۹۰ درصد بزرگسالان پادتن ویروس شماره ۱ وجود دارد ، آلودگی به این ویروس معمولاً قبل از ۵ سالگی اتفاق می افتد ولی در حال حاضر بیشترین موارد بیماری با ویروس شماره ۱ اتفاق می افتد.

 

روش انتقال تبخال تناسلی :

تماس با بزاق حاملین ویروس شماره ۱ ممکن است مهمترین وسیله انتشار ویروس باشد.تلقیح ویروس به دستهای کارکنان خدمات بهداشتی ( مثل دندانپزشکان )‌از طریق حاملین ویروس می تواند باعث ایجاد تبخال دست گردد.آلودگی نوزادان معمولاً هنگام تولد و عبور از مجاری آلوده تناسلی و یا با نسبت کمتری در داخل رحم و یا بعد از تولد اتفاق می افتد .دور کمون این بیماری بین ۱۲-۲ روز است .

 

دوره واگیری :

ویروس را می توان ۲ هفته و به ندرت تا ۷ هفته بعد از عفونت اولیه دهان یا دستگاه تناسلی جدا کرد . عفونت اولیه و عود آن می تواند بدون نشانه بالینی باشد . بعد از ابتلا به شکل اولیه و یا عود عفونت ، ویروس برای سالها و احتمالاً  تا آخر عمر بدون وجود نشانه بالینی به طور متناوب از مخاطهای آلوده ترشح میگردد .

 

قدرت آلوده کنندگی زخمهای عودکرده تبخال تناسلی کوتاهتر از عفونتهای اولیه است و معمولاً ویروس را بعد از ۵ روز نمی توان در آنها یافت .

چون عفونت نوزادان بسیار کشنده است توصیه می شود که در صورتی که آلودگی اولیه مادر به تبخال تناسلی در اواخر دوران بارداری ایجاد شده قبل از پاره شدن کیسه آب جنین، زایمان با عمل سزارین انجام شود .نوزادان را  باید از تماس با زخمهای گسترده و عفونتهای شدید اولیه ، زخمهای عود کرده و برخورد با ترشحات زخمهای هرپس حفظ کرد .

 

بیمارانیکه زخم هرپسی دارند نباید با نوزادان ، کودکانی که اگزما یا سوختگی دارند و یا بیماران مبتلا به کاهش ایمنی تماس داشته باشد

تبخال بیماری عفونی مزمنی است که در اثر آلودگی به ویروس هرپس سیمپلکس (HSV) به‌وجود می‌آید و زخم‌ها و تاول‌هایی بر روی پوست ایجاد می‌کند. این زخم‌ها معمولاً بر روی لب‌ها، گونه‌ها، بینی، چانه، ناحیة تناسلی و باسن ظاهر می‌شوند. عفونت غالباً به صورت دوره‌ای ایجاد می‌شود و زخم‌های بدمنظره و دردناکی ایجاد می‌کند.

 

«تبخال تناسلی (هرپس ژنیتال) را اولین بار جان آستروک (John Astruc) پزشک پادشاه فرانسه، در ۱۷۳۶، توصیف کرد. پس از آن به‌تدریج آشنایی پزشکان با این ضایعات و انواع تبخال‌های دهانی و تناسلی شد تا سرانجام، در ۱۹۲۵، ویروس هرپس سیمپلکس، که عامل این ضایعات است، در آزمایشگاه کشت داده شد.

این ویروس که گسترش جهانی دارد در دو نوع ۱ و ۲ در انسان ایجاد بیماری می‌کند. نوع ۱ اغلب با تبخال‌های دهانی همراه است و ابتلای به آن از سنین پایین شروع می‌شود. به‌طوری‌که ۹۰ درصد افراد تا قبل از ۵ سالگی با ویروس تماس پیدا می‌کنند. ویروس نوع ۲ اغلب تبخال‌های تناسلی ایجاد می‌کند و تماس با آن اغلب در دوران بعد از بلوغ و شروع فعالیت جنسی است. اصولاً تبخال‌های تناسلی جزء بیماری‌هایی هستند که از راه تماس جنسی منتقل می‌شوند.»

 

تبخال تناسلی

بروز علائم بیماری معمولاً ۴ تا ۷ روز بعد از تماس با فرد حامل ویروس یا ترشحات حاوی ویروس است. البته، در اغلب موارد، ابتلا بدون علامت است.

 

«شایع‌ترین علامت بیماری تبخال تناسلی، در صورت ایجاد، پیدایش تاول‌های کوچک آبدار در ناحیة تناسلی است که بعداً پاره می‌شوند و زخم‌های دردناکی ایجاد می‌کنند،زخم‌های ناشی از تبخال تناسلی خشک می‌شوند و به‌تدریج در چند روز بهبود می‌یابند.در تبخال تناسلی برخی افراد ممکن است فقط ضایعاتی قرمزرنگ یا برجسته پیدا کنند و برخی هم، هنگام دفع ادرار، درد داشته باشند. در خانم‌ها ممکن است ترشحات آبکی واژینال هم مشاهده شود. در مجموع می‌توان گفت سوزش ادرار، همراه با ترشحات آبکی شفاف از پیشابراه، غالباً از عوارض عفونت با ویروس تبخال است.»

 

درمان دارویی تبخال تناسلی در زنان

زخم‌ها معمولاً ۴ تا ۷ روز بعد از اولین عفونت ایجاد می‌شوند و بیمار علائمی شبیه به سرماخوردگی نظیر تب، تورم غدد لنفاوی کشالة ران و کوفتگی دارد. زخم‌های تبخال تناسلی معمولاً در اولین ابتلا شدیدترند ولی در دفعات بعدی ابتلا، ضایعات کوچک‌ترند، درد کمتری ایجاد می‌کنند و زودتر بهبود می‌یابند. ضمن اینکه قبل از هر عود بیماری، فرد در ناحیة مبتلا احساس خارش، ضربان یا سوزش دارد و ممکن است دردهایی در لگن یا پاها داشته باشد.

 

«تظاهرات تبخال تناسلی در قسمت‌های مختلفی ازجمله آلت تناسلی و بیضه‌ها در آقایان، اجزای دستگاه تناسلی در خانم‌ها، مقعد، پیشابراه، باسن و پاها ایجاد می‌شوند. لیکن باید به‌خاطر داشت که بسیاری از مبتلایان بدون علامت‌اند یا علائم خود را با مشکلات دیگری ازجمله بیماری‌های قارچی، گزش حشرات و هموروئید اشتباه می‌گیرند.»

 

عوارض بیماری تبخال تناسلی :

در برخی افراد به دنبال انتشار ویروس به دستگاه عصبی علائمی همچون تب، سردرد، استفراغ و سفتی گردن ۳ تا ۱۲ روز بعد از ضایعات تناسلی ایجاد می‌شود. این حالت اگرچه برای بیمار بسیار ناراحت‌کننده است اغلب اوقات خوش‌خیم است و کاملاً بهبود می‌یابد.

 

تبخال‌های تناسلی  جزء بیماری‌هایی  است که از راه تماس جنسی منتقل می‌شوند و «علاوه بر تماس جنسی، تماس پوست با ترشحات تنفسی افراد آلوده باعث انتقال عفونت‌های تبخالی می‌شود. بنابراین افرادی ازجمله دندانپزشکان، کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) و آزمایشگاه‌ها در معرض خطر بیشتری برای اکتساب بیماری‌های تبخالی هستند. همچنین انتقال از مادر به فرزند در حین زایمان یکی از راه‌های مهم انتقال بیماری تبخال تناسلی است.»

 

انتقال ویروس از یک نقطة بدن مثل ناحیة تناسلی به سایر نقاط ازجمله دست‌ها، بازوها، ران‌ها و نیز به دنبال دستکاری دیده شده است. چرا که، ویروس تبخال پس از ورود به پوست از انتهای (پایانه‌های) عصبی خود را به گره‌های عصبی منطقه می‌رساند و در آنجا به زندگی خود ادامه می‌دهد و می‌تواند دوباره خود را به سطوح مخاطی و پوستی برساند و ضایعات جدیدی ایجاد کند و به سایرین نیز منتقل شود. ضایعات تبخالی تمایل به عود مجدد دارند که دفعات عود در افراد متفاوت است و شرایط فردی و وضعیت ایمنی فرد به‌شدت روی آن تأثیر می‌گذارد.

 

شیوع بیماری تبخال تناسلی:

شیوع بیماری تبخال تناسلی در مناطق دنیا متغیر است ، «در امریکای مرکزی و جنوبی، بیماری ۲۰ تا ۴۰ درصد زنان را درگیر می‌کند. یک‌پنجم افراد بالای ۱۲ سال در امریکا به این ویروس آلوده‌اند که تقریباً ۹۵ درصد آنها از ابتلای خود بی‌خبرند. شیوع آن در کشورهای اروپایی ازجمله آلمان ۱۳ درصد، فنلاند ۱۶ درصد، ایتالیا ۱۸ درصد و در انگلیس ۲۰ درصد گزارش شده است. در منطقة جنوب صحرای کبیر افریقا، شیوع بیماری از ۳۰ تا ۸۰ درصد در زنان و ۱۰ تا ۵۰ درصد در مردان متغیر است. در تانزانیا، ۳۹ درصد و در استرالیا ۱۵ درصد گزارش شده است. در کشورهای آسیایی ازجمله بنگلادش ۱۲ درصد، ژاپن ۷ درصد، فیلیپین ۹ درصد و هند ۱۴ درصد شیوع دارد. به‌نظر می‌رسد در کشورهای آسیایی درحال‌توسعه شیوع بیماری کمتر و بین ۱۰ تا ۳۰ درصد متغیر است.»

 

در ایران، هرپس تناسلی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. لذا، مطالعات در زمینة بیماریتبخال تناسلی محدود است. در ۱۳۸۰، در مطالعه‌ای که روی اهداکنندگان خون در کرمان انجام شد، شیوع بیماری ۷/۲ درصد گزارش شد. بررسی دیگری که در ۱۳۷۵، در یکی از درمانگاه‌های تهران روی شیوع بیماری‌ها از راه تماس جنسی انجام شد، شیوع ۶ درصد گزارش شد. همچنین، طبق بررسی دیگری در مرکز تحقیقات سازمان انتقال خون ایران در تهران، شیوعی معادل ۴۳/۱۱ درصد تخمین زده شد.

 

درمان تبخال تناسلی:

«پس از معاینه و انجام بررسی‌های ضروری پزشک، تبخال تناسلی را می‌توان با داروهای ضد ویروس موجود درمان کرد. درمان معمولاً به صورت خوراکی است و در اولین بار ابتلا برای ۷ تا ۱۰ روز و در موارد عود حدود ۵ روز انجام می‌شود و باعث کوتاه شدن دورة بیماری و بهبود سریع‌تر ضایعات تبخال تناسلی می‌شود. در افرادی که به‌طور مکرر دچار ضایعات تبخال تناسلی می‌شوند، می‌توان از درمان طولانی‌مدت نگه‌دارنده برای مدت طولانی ۳ ماه تا یک سال، بسته به شرایط فرد، استفاده کرد. این درمان‌ها به مهار بیماری تبخال تناسلی کمک می‌کنند، ولی باعث درمان قطعی یا ریشه‌کنی ویروس نمی‌شوند.»

 

پیشگیری از تبخال تناسلی:

از طریق اجتناب از تماس‌های جنسی پرخطر و مشکوک، اجتناب از بی‌بندوباری جنسی و داشتن شرکای جنسی متعدد، اجتناب از تماس جنسی هنگام فعال بودن ضایعات، و استفاده از کاندوم در حین تماس جنسی مؤثر می‌دانند، چرا که هنوز واکسنی برای بیماری تبخال تناسلی وجود ندارد و بیشترین تأکیدها روی پیشگیری از ابتلا به آن است. هرچند که تحقیقات گسترده در زمینة تهیة واکسن مؤثر تبخال تناسلی همچنان ادامه دارد.

 

 

 

«۲۲ درصد زنان باردار به صورت بی‌علامت به ویروس تبخال تناسلی آلوده‌اند و ۲ درصد آنان در دوران بارداری به تبخال تناسلی مبتلا می‌شوند. از آنجا که بیماری تبخال تناسلی در اغلب موارد بی‌علامت است، بیش از ۹۰ درصد این افراد از ابتلای خود بی‌اطلاع‌اند. انتقال ویروس به جنین در حین زایمان و عبور از کانال زایمانی صورت می‌گیرد. برخی از متخصصان معتقدند، به منظور پیشگیری از انتقال عفونت از مادر به جنین، بهتر است زایمان این زنان به صورت سزارین باشد، در صورت ابتلای مادر در سه‌ماهة آخر بارداری، درصد احتمال انتقال به جنین بسیار بالاست. عفونت نوزادی با درگیری پوست، چشم، دهان، آسیب دستگاه عصبی مرکزی و دیگر اعضای داخلی، محدودیت رشد جنین و حتی مرگ جنین همراه باشد. اگر درمان سریع و به‌موقع آغاز شود، ممکن است از آسیب‌های بعدی پیشگیری کند یا از شدت آن بکاهد.»

منبع:www.pezeshkan.org


بخوانید تا سالم بمانید

باز نشر مطالب بیتوته تنها با ذکر و آدرس سایت مجاز می باشد .1

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *