دسته‌ها
دارو

كمبود دوپامين در بدن

كمبود دوپامين در بدن
كمبود دوپامين در بدن

پاسخ به سوالات پزشکی و جنسی شما ، در مجله دلگرم کلیک کنید…

© تمامی حقوق این سایت برای شرکت آرادپرداز محفوظ است ؛ هر گونه استفاده از مطالب دلگرم با رعایت شرایط بازنشر امکان پذیر است.

دوپامین ماده شیمیایی است که به صورت مستقیم بر روی حافظه، تمرکز و رفتار انسان تأثیر می‌گذارد. علاوه بر این دوپامین موجب بهبود خواب و افزایش سطح انرژی می‌گردد. دوپامین به صورت عادی در بدن وجود دارد اما عوامل زیادی موجود دارند که سطح دوپامین را کاهش می‌دهند. در این صورت می‌بایست با خوردن مواد مغذی سطح دوپامین را افزایش داد. امروز در جیمیتو به بررسی مواد غذایی تأمین کننده دوپامین خواهیم پرداخت.

 

اگر شما در طول انجام فعالیت‌های روزانه خود احساس خستگی می‌کنید و به راحتی از انجام کاری که قبلاً برای شما راحت و آسان بود دست می‌کشید به احتمال زیاد دچار کاهش سطح دوپامین در بدن شده‌اید. کاهش دوپامین یکی از مهم‌ترین و رایج‌ترین مشکلاتی است که انسان در جوامع ماشینی به آن گرفتار می‌شود. از دیگر نشانه‌های کاهش دوپامین می‌توان به:

اشاره کرد؛ اما چه عواملی موجب کاهش سطح دوپامین در بدن می‌شود.

كمبود دوپامين در بدن

دوپامین در بدن به دلایل زیادی می‌تواند دچار افت و کاهش شود که از جمله آن‌ها:

است. افزایش سطح دوپامین، نیز برای بدن ممکن است موجب بروز مشکلات حادی شود که از جمله آن‌ها، اسکیزوفرنی بیماری مزمن و شدید روانی است که از شیوع بالایی برخوردار بوده و یکی از دلایل بروز آن زیادی دوپامین هست. این بیماری در دوران بزرگسالی بیشتر بروز کرده و با علائمی چون توهمات به خصوص توهمات شنوایی و شادی مفرط همراه است؛

 

اما چگونه می‌توان سطح دوپامین، بدن را به طور طبیعی افزایش داد یا آن را ثابت نگه داشت. در ادامه با مواد مغذی آشنا خواهید شد که وظیفه تأمین دوپامین در بدن را بر عهده می‌توانند داشته باشند.

 

پروبیوتیک ها گونه‌ای از باکتری‌ها هستند که در درون دستگاه گوارشی شما به صورت مسالمت‌آمیز زندگی می‌کنند و برای هضم غذا یاری می‌رسانند. پروبیوتیک ها را همیشه به عنوان باکتری مفید برای گوارش معرفی کرده‌اند اما به تازگی اثبات شده است که آن‌ها در تنظیم هورمون‌های تأمین کننده سلامت روحی و روانی نیز مؤثر هستند.

برخلاف پروبیوتیک ها، باکتری‌های مضری نیز در معده و روده قرار دارند که موجب کاهش سطح هورمون و آنزیم‌های شادی‌آور در بدن می‌شوند. پروبیوتیک ها با دریافت پیام‌های کاهش سطح دوپامین، باعث بهبود و افزایش تولید آن در بدن می‌شوند. مطالعات انجام شده روی موش‌های آزمایشگاهی نشان داده است که افزایش تأمین کننده‌های پروبیوتیکی موجب بهبود سطح دوپامین، در بدن می‌شود.

در تحقیق دیگری مشخص شده است که خوردن داروهای تقویت کننده پروبیوتیک ها در روده موجب کاهش احتمال بروز سندرم روده تحریک‌پذیر بر اثر استرس و فشار عصبی نیز می‌شود. هرچند در تحقیقات متعدد اثرات متقابل پروبیوتیک و دوپامین بررسی شده است اما می‌بایست در این زمینه مطالعات بیشتری انجام شود.

 

باقالا در ایران به عنوان میان وعده و همچنین در برخی موارد به عنوان چاشنی در برخی از غذاها مورد استفاده قرار می‌گیرد. باقالا بومی افریقا و هند است. اغلب در این کشورها آن را پودر کرده و به عنوان ادویه به فروش می‌رسانند. مهم‌ترین ترکیب موجود در باقالا اسیدآمینه است که برای تولید دوپامین، در مغز مفید است. تحقیقات نشان داده است که خوردن باقالا برای افرادی که دچار مشکلات مغزی هستند از جمله پارکینسون می‌تواند اثربخش باشد. پارکینسون بیماری است که اساس آن کاهش میزان دوپامین در بدن است.

محققان به این نتیجه رسیده‌اند که خوردن باقالا به اندازه خوردن داروهای ضد پارکینسون و افزایش دهنده سطح دوپامین، می‌تواند مفید و مؤثر باشد. لذا به شما توصیه می‌کنیم اگر احساس می‌کنید یکی از علائم کاهش میزان دوپامین، را در خود دارید از باقالا به عنوان افزایش دهنده سطح آن استفاده کنید. خوردن باقالا برای دیگر افراد که مشکلات مغزی و عصبی ندارند نیز به نسبت دیگر مواد و داروها اثربخش و مفید است.

 

کورکومین ماده فعال و عامل اصلی مفید بودن زردچوبه است. کورکومین ماده مغذی و آنتی اکسیدانی که توسط برخی از گیاهان تولید و ذخیره می‌شود. این ماده مغذی به صورت قرص، کپسول و همچنین دم کرده وجود دارد و می‌توانید به صورت جداگانه آن را مصرف کنید. این ماده دارای خواص ضدافسردگی است که دلیل آن افزایش سطح دوپامین بدن هست. بر اساس تحقیقات انجام شده خوردن مقادیر کافی از کورکومین به صورت‌های مختلف موجب بهبود خلق و خوی و درمان بیماری افسردگی به میزان زیادی می‌شود. با این وجود مطالعات برای درمان کاهش ترشح دوپامـین در بدن به واسطه خوردن کورکومین در حال گسترش و تکمیل است.

 

منیزیم نقش اساسی در تأمین سلامتی مغز و بدن شما دارد. منیزیم دارای خواص ضدافسردگی است که به طور کامل اثبات نشده است اما به عنوان عاملی برای مبارزه با کاهش سطح دوپامیـن و بروز نشانه‌های افسردگی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این اثرات بر روی انسان به طور تجربی دیده شده اما در مورد موش‌های آزمایشگاهی اثبات شده است.

به طور کلی خوردن منیزیم حتی اگر میزان تأثیر کمی برای افزایش دوپامیـن داشته باشد، موجب بهبود سلامتی کلی بدن می‌گردد. اگر منیزیم کافی در مواد غذایی خود ندارید بهتر است که از مکمل‌های غذایی موجود در بازار در کنار غذای خود استفاده کنید.

 

چای سبز معجزه‌ای نوشیدنی که دارای خواص آنتی اکسیدانی و مواد مغذی است و به همراه خود فواید زیادی برای بدن و سلامتی انسان دارد. چای سبز حاوی آنتی اکسیدانی است که به طور مستقیم روی مغز تأثیر می‌گذارد و موجب بهبود روابط عصبی ما بین سلول‌های مغز می‌شود. از جمله مهم‌ترین انتقال دهنده‌های عصبی در مغز، دوپامیـن است که با خوردن چای سبز مقدار آن افزایش پیدا می‌کند. افزایش سطح دوپامیـن میزان استرس و افسردگی را در افراد کاهش می‌دهد و سطح کیفیت زندگی آن‌ها را بهبود می‌بخشد.

 

ویتامین D در بدن انسان وظایف زیادی بر عهده دارد که از جمله آن‌ها تنظیم سطح روابط بین سلولی و اعصاب از جمله دوپامیـن است. بر اساس تحقیقات انجام شده، سطح دوپامیـن بدن موش‌های آزمایشگاهی با استفاده از افزودن مکمل ویتامین D به غذای آن‌ها افزایش پیدا کرد. از آنجایی که تحقیقات بر روی انسان بسیار محدود است، درک صحیحی از بهبود سطح دوپامیـن در بدن به واسطه مصرف ویتامین D انجام نشده است.

ولی می‌توان با استناد به مطالعات اولیه و حیوانی این نتیجه را گرفت که خوردن ویتامین D به عنوان مکمل غذایی موجب بهبود سلامت روانی و افزایش سطح دوپامیـن بدن می‌گردد.

 

روغن ماهی به عنوان ماده غذایی حاوی دو نوع از اسیدهای چرب شناخته می‌شود، اسید چرب EPA و اسید چرب DHA که هر دو آن‌ها نوعی اسید امگا ۳ هستند. بسیاری از مطالعات نشان داده است که خوردن اسید چرب موجب بهبود سطح هورمون‌های دخیل در خلق و خوی انسان می‌شود. از مزایای دیگر خوردن روغن ماهی تنظیم سطح دوپامین در بدن است. مطالعات انجام شده روی موش‌های آزمایشگاهی نشان داده است که خوراندن روغن ماهی با آن‌ها به میزان زیادی در تأمین دوپامین بدن کمک و رفتار آن‌ها به میزان زیادی تغییر کرده است. با این وجود تحقیقاتی روی انسان انجام نشده است.

 

تحقیقات انجام شده روی انسان نشان می‌دهد که مصرف کافئین موجب بهبود سطح تمرکز و کارکرد مغز می‌شود و از جمله عوامل مهم که با کافئین و کارکرد مغز در ارتباط است سطح دوپامین بدن هست. دانشمندان بر این باورند که خوردن کافئین موجب بهبود سطح دوپامین در بدن شده و به واسطه آن روابط بین رشته‌های عصبی و سلول‌های مغزی نیز بهبود پیدا می‌کند که نتیجه آن افزایش تمرکز است.

بدن شما میزان کافئین دریافتی خود را آنالیز کرده و بر اساس آن افزایش دوپامیـن را برنامه‌ریزی می‌کند؛ بنابراین اگر شما کافئین در رژیم غذایی خود دارید برای افزایش میزان دوپامیـن خود می‌بایست میزان بیشتری کافئین مصرف کنید تا بدن شما در برابر آن واکنش دهد.

 

كمبود دوپامين در بدن

جینسینگ از زمان‌های کهن به عنوان دارویی طبیعی توسط چینی‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفته است. ریشه جینسینگ را به صورت بخارپز شده یا پودر شده در کپسول، چای و قرص مصرف می‌کنند. مطالعات نشان داده است که مصرف جینسینگ به شکل‌های مختلف موجب بهبود عملکرد مغز و در نتیجه افزایش سطح مواد شیمیایی دخیل در آن می‌شود. دوپامیـن نیز یکی از مواد شیمیایی دخیل در روابط سلولی مغز است. اثرات جینسینگ در مطالعات آزمایشگاهی انجام شده روی حیوانات اثبات شده اما در مورد انسان محدود به شواهد است. از این رو شما می‌توانید به میزان مناسب جینسینگ در طول هفته برای تنظیم دوپامیـن خون خود استفاده کنید.

 

بهتر است قبل از هرگونه تغییر در رژیم غذایی خود با پزشک مشورت کنید. مخصوصاً اگر هر روز نیاز داشته باشید که دارویی خاص مصرف کنید چرا که در برخی مواد افزایش سطح دوپامین موجب بروز مشکلات جانبی با داروهای مصرف می‌شود. مکمل‌های غذایی دارای استاندارد می‌توانند راهکاری مناسب برای افزایش دوپامین به طور محدود باشند لذا با مصرف آن‌ها سطح دوپامین بدن خود را به صورت کاملاً تدریجی بالا ببرید.

اگر با خوردن مکمل‌های غذایی علائمی همانند اسهال، تهوع، مشکلات گوارشی مشاهده کردید مصرف آن را قطع و به پزشک مراجعه کنید. هیچ وقت از مواد غذایی که ما به آن اشاره کردیم از جمله کافئین به دید معجزه کننده نگاه نکنید چرا که مصرف بی‌رویه هر ماده مغذی می‌تواند مشکل‌ساز باشد.

 

دوپامین ماده شیمیایی در بدن است که به واسطه روابط میان سلولی و عصبی خلق و خوی و رفتار شما را کنترل می‌کند. اگر احساس می‌کنید که به شدت از کاهش دوپامین بر اساس آنچه که از علائم آن مشهود است، رنج می‌برید به پزشک مراجعه کنید و در کنار تجویز پزشک و تحت نظر او از مواد غذایی تقویت کننده دوپامین استفاده کنید. سالم و تندرست باشید و تجربیات خود را با ما در میان بگذارید.

 

بیشتر بخوانید

آیا این مطلب برای شما مفید بود؟

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دیدگاه

وبسایت

نبض ما مرجع پزشکی و سلامت – دانستنیهای سلامت و مشاوره پزشکی

نبض ما– هنگامی که دوپامین در مقادیر زیادی آزاد می شود، احساس لذت و  شادی در فرد ایجاد شده و انگیزه او را برای تکرار رفتار خاصی افزایش می دهد. در مقابل، سطح پایین دوپامین به کاهش انگیزه و شور و شوق در انجام دادن کارها منجر می شود. سطح دوپامین معمولا در سیستم عصبی تنظیم می شود اما شما می توانید با روش های طبیعی و ساده، سطح دوپامین را در مغز افزایش دهید.

دوپامین از سلول های مغز و نخاع ترشح شده و تاثیرات مثبتی بر کنترل برخی رفتارها و احساسات فرد دارد. این هورمون نوعی هورمون شادی آور است که به فرد نوعی احساس انرژی و توانایی برای انجام برخی کارها می دهد.

كمبود دوپامين در بدن

برخی نشانه های کمبود دوپامین عبارتند از:

-مصرف غذاهای غنی از تیروزین، بسیار مفید است. به منظور ساخت دوپامین، بدن شما نیاز به تیروزین دارد که  در بادام، موز، آووکادو، تخم مرغ، لوبیا، ماهی و مرغ یافت شود.

– موز، سیب،گوشت مرغ،تخم مرغ، پنیر، هندوانه و ماهی. شما می توانید با یک رژیم غذایی سالم سطح دوپامین را در بدن خود حفظ کرده و از کاهش آن جلوگیری کنید.

در این مقاله، چند راهکار مناسب و ساده را  برای افزایش سطح  دوپامین، معرفی می کنیم:

پروتئین ها، از ساختارهای کوچکی به نام اسید آمینه ساخته شده اند. ۲۳ اسید آمینه متفاوت وجود دارد که بعضی از آن ها  می توانند در بدن شما  ایجاد شده و برخی دیگر را هم می توانید با مصرف مواد غذایی دریافت کنید.

نوعی اسید آمینه به نام تیروزین، نقش مهمی در تولید دوپامین دارد. آنزیم های بدن شما قادر به تبدیل تیروزین به دوپامین است و بنابراین افزایش سطح تیروزین  برای تولید دوپامین مهم است. تیروزین  می تواند از اسید آمینه دیگری به نام فنیل آلانین  ساخته شود.

تیروزین و فنیل آلانین به طور طبیعی در غذاهای غنی از پروتئین مانند بوقلمون، گوشت گاو، تخم مرغ، لبنیات، سویا و حبوبات یافت می شوند.

مطالعات نشان می دهد که افزایش مقدار تیروزین و فنیل آلانین در رژیم غذایی می تواند سطح دوپامین را در مغز افزایش دهد  و به این ترتیب، باعث  بهبود حافظه و تقویت قدرت تفکر می شود. برعکس، زمانی که فنیل آلانین و تیروزین از رژیم غذایی حذف می شوند، سطح دوپامین می تواند کاهش یابد.

برخی از تحقیقات نشان داده است که چربی های اشباع شده مانند چربی های حیوانی، کره، لبنیات با چربی کامل، روغن نخل و روغن نارگیل، ممکن است باعث افزایش سطح دوپامین در مغز شوند.

مطالعات نشان داده است که افرادی که چربی اشباع شده بیشتری مصرف می کنند، نسبت به افرادی که همان مقدار کالری را از دیگر مواد غذایی دریافت می کنند، دارای افزایش سطح دوپامین هستند. جالب توجه است که، این تغییرات حتی بدون تفاوت در وزن، چربی بدن، هورمون یا سطح قند خون رخ می دهد.

بعضی محققان می گویند که رژیم هایی با چربی های اشباع بالا ممکن است التهاب بدن را افزایش دهند و همین موضوع منجر به تغییر در سیستم دوپامین می شود، اما تحقیقات بیشتری در این زمینه لازم است. مطالعات دیگری هم نشان می دهد که بین میزان مصرف زیاد چربی اشباع و حافظه ضعیف و عملکرد شناختی در انسان ارتباط زیادی است، اما  هنوز به طور کامل مشخص نیست که آیا این اثرات مرتبط با سطح دوپامین است یا خیر.

در سال های اخیر، دانشمندان کشف کردند که روده و مغز با هم ارتباط مستقیمی دارند. در حقیقت، ناحیه روده  گاهی اوقات “مغز دوم” نامیده می شود، زیرا تعداد زیادی از سلول های عصبی که مولکول های عصبی را مانند دوپامین  انتقال می دهند، در روده وجود دارد.

در حال حاضر مشخص است که گونه های خاصی از باکتری هایی که در روده  وجود دارند، قادر به تولید دوپامین هستند و همین ماده می تواند بر خلق و خوی فرد تاثیر بگذارد.

لوبیا به طور طبیعی حاوی مقادیر بالایی از L-dopa، (مولکول پیش ماده) دوپامین است. مطالعات نشان می دهد که مصرف لوبیا در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون و افرادی که از اختلال حرکتی ناشی از سطوح پایین دوپامین رنج می برند، به طور طبیعی باعث افزایش سطح دوپامین می شود.

مطالعه ای در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون نشان داد که مصرف ۲۵۰ گرم لوبیای  پخته شده باعث افزایش سطح دوپامین و کاهش علائم پارکینسون شده است.اگرچه لوبیا منبع طبیعی L-dopa است، اما  قبل از اینکه رژیم غذایی خود را تغییر دهید  با پزشک خود مشورت کنید.

ورزش و فعالیت بدنی برای تقویت سطح اندورفین و دوپامین و همچنین، بهبود خلق و خو بسیار مفید بوده و  توصیه می شود. معمولا پس از ۱۰ دقیقه فعالیت هوازی،  بهبود وضعیت  در حالت های خلقی دیده می شود. در حالی که این اثرات همیشه، به دلیل تغییرات در سطح دوپامین نیست، اما تحقیقات نشان می دهد که ورزش می تواند سطح دوپامین را در مغز افزایش دهد.

در یکی از مطالعات مشخص شده که یک جلسه ۳۰ دقیقه ای ورزش تردمیل با شدت متوسط، میزان افزایش دوپامین در بزرگسالان را افزایش می دهد و همچنین، مطالعه ای سه ماهه نشان داد که انجام یک ساعت یوگا ۶ روز در هفته، میزان دوپامین را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد.

انجام ورزش های هوازی منظم  هم  به افرادی که مبتلا به بیماری پارکینسون هستند کمک می کند تا وضعیتی که در آن سطوح پایین دوپامین باعث اختلال در توانایی مغز در کنترل حرکات بدن می شود، بهبود پیدا کند.

مطالعات متعدد نشان داده است که تمرینات منظم و چندین بار در هفته به طور قابل توجهی در  بهبود کنترل حرکت در افراد مبتلا به پارکینسون موثر بوده و  ممکن است اثر مثبتی بر روی سیستم دوپامین داشته باشد.

هنگامی که دوپامین در مغز آزاد می شود، احساس گرسنگی و بیداری در فرد به وجود می آید. مطالعات حیوانی نشان می دهد که دوپامین، هنگام صبح و زمان بیدار شدن، کاهش پیدا کرده و سطح آن به طور طبیعی در شب و هنگام خواب و استراحت افزایش یافته و آزاد می شود.

به این ترتیب، به نظر می رسد که  خواب و استراحت ناکافی این ریتم های طبیعی را مختل کند. هنگامی که فردی شب بیداری دارد، در دسترس بودن گیرنده های دوپامین در مغز به طور چشمگیری کاهش می یابد.

مطالعات نشان داده است که مدیتیشن، مراقبه و تفکر باعث افزایش دوپامین شده و قدرت تمرکز را بهبود می بخشد.

یکی از راههای حفظ سطح بالای دوپامین، اجتناب از استرس است که تقریبا غیر ممکن است. تحقیقات نشان داده است که، ماساژ درمانی برای مقابله با اثرات استرس، سطح کراتین (هورمون استرس) را کاهش می دهد.

جای تعجب نیست که گوش دادن به ضربان های دو گوشی می تواند باعث ایجاد احساسات لذت بخش، افزایش انرژی و قدرت تمرکز را افزایش دهد. تحقیقات نشان داده است که  این موضوع بیشتر به دلیل افزایش سطح دوپامین است.

نبض ما– مترجم: مهناز ضحاکی

آیا قرص فلوکستین عوارض دارد؟

چند نمونه تست اختلال چند شخصیتی +علائم آن

كمبود دوپامين در بدن

بیش فعالی در بزرگسالی چیست؟

بیماری (پارافیلیا) مردانی که جوراب زنانه میپوشند+[ویدئو]

چه کسانی حس ششم دارند؟

درمان رفتار تکانشی چیست؟

درصورتی‌که نیاز به مشاوره و یا طرح پرسش از پزشک را دارید، فقط در بخش «از دکتر بپرسید» مطرح کنید.

Save my name, email, and website in this browser for the next time I comment.

پوست چربم رو با چی بشورم ؟جوش هم میزنه ودرحال حاضر از اداپالن ۱درصد استفاده میکنم اما چربیش ازار دهندس در عرض نیم ساعت چرب میشه .?سوال دومم درمورد شامپو ه چه مارکی به موهام بزنم موهام خیلی نازک و ضعیفه و در عین حالپوست سرم چربه

دکتر سلام

زیبایی و جوانسازی به کمک فیلرها یا ژل ها+ فیلم (دکتر صمیمی)

راه های مقابله با ابتلا به زگیل تناسلی +ویدئو

تاثیر چاقی در فشار خون بالا

زگیل تناسلی از تشخیص تا درمان +ویدئو

برای چه بیماری هایی به متخصص اورولوژی مراجعه کنیم؟

عوارض و علل گذاشتن باطری قلب +ویدئو

ویدیو های سلامت

بهترین روش کاشت مو sut است یا fut + ویدئو

عوامل موثر در افزایش قد بعد از بلوغ

شایع ترین سرطان در بین زنان

آیا اعتیاد به پورنوگرافی قابل درمان است؟

روش های خانگی رفع چین و چروک صورت +ویدیو

مطالب پیشنهادی

بهترین برنامه رژیم لاغری برای کاهش وزن

عمل لابیاپلاستی برای این زنان ممنوع است!

مزایا و عوارض لیزر موهای زائد چیست؟

هزینه اصلاح طرح لبخند چقدر است ؟

گردشگری سلامت یا توریسم درمانی چیست؟

آنچه را که باید درباره کاربرد اسکن استخوان بدانید

هزینه آزمایش ایدز چقدر است؟

چه زمانی تست پاپ اسمیر انجام شود؟

زگیل تناسلی از تشخیص تا درمان +ویدئو

بهترین روش کاشت مو sut است یا fut + ویدئو

روش های خانگی رفع چین و چروک صورت +ویدیو


نوشته شده توسط محمد فرید قندی

هورمون مغزی دوپامین به ما توانایی و انرژی بیشتری می بخشد که کمبود آن باعث خستگی و بی حوصلگی در افراد می شود . در حالیکه سروتونین حس خوشبینی و رضایت مندی را در وجود ما افزایش می دهد و تنش را نیز کاهش می دهد . مردان اغلب دوپامین کم می آورند . از سوی دیگر زنان بیشتر سروتونین کم می آورند که باعث احساس افسردگی در آنان می شود.اگر گوشت بیشتری بخورید بدنتان دوپامین بیشتری میسازد و لازم است چربی بدن زنان بیشتر باشد و لذا بدن باید چربی مورد نیاز در روز مره را مصرف کند تا این حس ناخوشایندی ایجادنشود و بتواند در برابر تنش ها مقابله کنند . پژوهشگران آمریکایی کشف کردند که هورمون دوپامین که در مغز ترشح می شود نقش دوگانه ای داشته و تنها منجر به بروز نشاط و آرزو نمی شود بلکه سبب بروز ترس و هراس نیز است.محققان دانشگاه کالیفرنیا در سانفرانسیسکو کشف کردند هورمون دوپامین نه تنها مسئول تولید نشاط و آرزو است بلکه در تولید هراس و ترس نیز دخالت دارد.نتایج این یافته ها می تواند در این خصوص توضیح دهد که چرا عملکرد بد سیستم دوپامین تنها در پدیده های وابستگی و اعتیاد شرکت ندارد بلکه نقش مهمی هم در بروز بیماریهای چون اسکیزوفرنی و بعضی از انواع هراسهای بی مورد ایفا می کند.تاکنون اطلاعات بسیاری به دست آمده که نشان می دهند دوپامین تاثیرات مثبتی مثل پاداش و نشاط بر جای می گذارد اما نتایج این تحقیق اخیر حاکی از آن است که این هورمون می تواند از طریق عمل روی فضاهای مغزی همجوار با فضاهای مسئول پاداش سبب بروز رفتارهای منفی نیز بشود.در شرایط معمولی وقتی بشر از انجام دادن کاری لذت ببرد و به عبارتی دیگر پاداش بگیرد، از مناطق پایینی مغز او موادی به اسم دوپامین و نوراپی نفرین ترشح می‌شود و بر روی قشر و سایر مراکز حیاتی آن اثر می‌کند و احساس لذت و پاداش به او دست می‌دهد و سعی در تکرار آن عمل دارد. یکی از آثار سوء مواد مخدر فعال شدن همین سیستم است. بنابراین کسانی که یک بار با این مواد آشنا می‌شوند چون سیستم پاداش در مغز آنها تقویت شده، تمایلی شدید به تکرار مصرف آن پیدا می‌کنند. از بین مواد مخدر هروئین به سهولت در چربی حل می‌شود. مغز انسان نیز مقدار زیادی چربی دارد و بنابراین در مقایسه با مرفین و مشتقات آن، هروئین پس از مصرف در زمان کوتاه‌تری روی مغز اثر می‌کند. کدئین نیز که از مشتقات تریاک است به آسانی در سیستم گوارش جذب شده و در بدن تبدیل به مرفین می‌شود. در یک مطالعه روشن شده است که در معتادان، یکی از آثار سوء مصرف مواد، کاهش جریان خون در بعضی از نواحی مغز است.تاثیر دوپامین در فرایند اعتیادهنگام بو کشیدن، تزریق یا خوردن ماده یی اعتیادآور، در بدن چه رخ می دهد؟ چرا این مواد باعث جست وجوی اجباری فرد برای آنها می شوند؟ چرا هنگام گذر از جای تهیه آن ماده یا مشاهده بساط مصرف یا دیدار با هم منقلی ها یا هم پیاله یی ها، هوس مصرف این نوع ماده ها در فرد بیدار می شود؟ چرا ترک اعتیاد می تواند طاقت فرسا و گاهی غیرقابل تحمل باشد؟ چرا دگرگونی هایی که یک ماده اعتیادآور به وجود می آورد، مدت ها پس از ترک مصرف آن، باقی می ماند؟ پاسخ همه این پرسش ها در مغز ما نهفته است. استفاده نابجا از مواد اعتیادآور، دگرگونی هایی در مغز به وجود می آورد، نظام های انگیزشی آن را به یغما می برد و چگونگی فعالیت ژن های آن را تغییر می دهد. مغز یک معتاد هم از نظر فیزیکی و هم از نظر شیمیایی با مغز یک فرد عادی تفاوت دارد. هنگام تبدیل شدن یک مصرف کننده اختیاری به یک مصرف کننده اجباری، آبشاری از تغییرهای عصبی رخ می دهد که یکی از مهمترین آنها این است: کوکائین، نیکوتین، هروئین، آمفتامین و دیگر داروهای اعتیادآور، مرکز لذت مغز را تغییر می دهند.پشت پرده مرکز لذتوقتی مرکز لذت، که مرکز پاداش نیز نامیده می شود، فعال است، احساس خوشی و لذت در ما به وجود می آید. خوردن قطعه یی از یک کیک، مقداری ماکارونی یا هر غذای دیگری که دوست دارید، این مرکز را فعال می کند. برنده شدن در یک رقابت، پذیرفته شدن در یک آزمون، مورد ستایش قرار گرفتن و دیگر تجربه های خوشایند نیز این مرکز را فعال می کند. سلول های عصبی که مرکز لذت را می سازند، با زبان شیمیایی دوپامین با هم ارتباط برقرار می کنند. این مولکول به عنوان پیام رسان عصبی از یک نورون (سلول عصبی) به نورون دیگر می رود، بر میزان آزاد شدن پیام رسان از نورون های دیگر تاثیر می گذارد و احساسی از خوشحالی ملایم تا سرخوشی شدید را به وجود می آورد. داروهای اعتیادآور غلظت دوپامین را در مرکز پاداش مغز افزایش می دهند. این داروها نسبت به یک عمل رفتاری، خوردن یک غذای خوشمزه یا برنده شدن در یک مسابقه، غلظت دوپامین را بیشتر افزایش می دهند. البته هر دارو این کار را به شیوه متفاوتی انجام می دهد: کوکایین جلوی فعالیت مولکولی را می گیرد که در حالت عادی دوپامین هایی را که پیرامون نورون ها پخش شده اند، برداشت می کند. وقتی کوکائین همه جایگاه های روی این مولکول را که پروتئین ترابر نامیده می شود، اشغال کند، جایی برای دوپامین باقی نمی ماند. بنابراین دوپامین پیرامون نورون ها می ماند و مرکز لذت را روشن نگه می دارد.آمفتامین ها نیز مانع فعالیت پروتئین ترابر می شوند. به علاوه آنها باعث آزاد شدن دوپامین از کیسه های کوچکی به نام وزیکول می شوند که نورون ها، دوپامین را درون آنها اندوخته می کنند. دوپامین بیشتر به مفهوم تحریک شدن نورون های بیشتری در مرکز لذت است.هروئین نورون های دارای دوپامین را تحریک می کند تا این مولکول پیام رسان را به ناحیه یی از مرکز لذت به نام هسته آکومبًنس رها کنند. به علاوه، هروئین همان نورون هایی را تحریک می کند که مخدرهای طبیعی مغز آنها را تحریک می کنند. الکل باعث آزاد شدن دوپامین، سروتونین (که احساس خوشی را در ما تنظیم می کند) و مخدرهای ذاتی مغز می شود. الکل میزان گلوتامات را نیز تغییر می دهد. این پیام رسان عصبی، نورون هایی را تحریک می کند که باعث سرخوشی آغازین الکل می شوند. به علاوه، الکل میزان تولید مولکولی به نام گابا را تغییر می دهد. گابا از تحریک شدن نورون ها می کاهد و در نهایت بیشتر الکل نوش ها را خواب آلود می سازد.خوشی به ناخوشی می رسدتا اینجای داستان، زیاد بد نیست، مرکز لذت تحریک می شود و فرد سرخوشی فراوانی را تجربه می کند. اما یک داروی اعتیادآور در درازمدت نمی تواند چنین اثرهایی داشته باشد. با مصرف پیوسته دارو، دگرگونی های پایداری در مغز به وجود می آید: مصرف داروی اعتیادآور، تعداد گیرنده های دوپامین را کاهش می دهد.گیرنده ها به زبان ساده دستکش های مولکولی هستند که روی نورون ها قرار دارند و پیام رسان های عصبی در حال گذر را همانند توپ پرتاب شده، به چنگ می آورند. اما هرچه مصرف داروی اعتیادآور ادامه پیدا کند، شمار گیرنده های دوپامینی بیشتر کاهش می یابد زیرا مغز تلاش می کند مرکز لذت را که بیش از اندازه فعال شده است، از راهی آرام کند. داشتن گیرنده کمتر به مفهوم این است که دوپامین کمتری به دام می افتد و در نتیجه، مرکز لذت آرام می شود. اما اکنون قانون «نتیجه های ناخواسته» به اجرا درمی آید. وقتی شمار گیرنده های دوپامین کاهش یابد، ضربه یی که برای ایجاد خوشی و لذت به کار گرفته می شود، کارساز نیست. این رویداد، اساس مولکولی تحمل است. یعنی، دارو پس از مصرف پیوسته، همان اثرهای آغازین را ندارد و معتاد برای به دست آوردن سرخوشی آغازین، باید مقدار مصرف خود را بالاببرد. اما مشکل بدتری هم وجود دارد. نابودی گیرنده های دوپامین به مفهوم این است که تجربه هایی که در حالت عادی احساس خوشی و لذت به وجود می آورند، عقیم می مانند. یک غذای خوشمزه، یک گفت وگوی جالب یا یک پیغام عالی، هیچ کدام به اندازه دوران پیش از اعتیاد، هیجان و خوشی به پا نمی کنند. از این رو معتادان به این باور می رسند که تنها راه فرار از احساس بیچارگی و درماندگی، اضطراب و نگرانی و حتی افسردگی، مصرف داروی بیشتر است. به عبارت دیگر، مصرف آغازین ممکن است برای به دست آوردن خوشی و لذت باشد، اما اعتیاد به خاطر دوری از حقارت، نگرانی و ناامیدی بی پایان است. درد و رنج ترک اعتیاد نیز نتیجه مستقیم دگرگونی هایی است که دارو در دستگاه دوپامینی مغز به وجود می آورد. ترک اعتیاد و پرهیز از مصرف دارو، مغز را از تنها منبع دوپامینی که احساس خوشی را می آفریند، محروم می سازد. بدون آن به نظر می رسد زندگی ارزش زندگی کردن را ندارد. برای نمونه، وقتی یک هروئینی به هروئین مورد نیاز خود دست پیدا نمی کند، به شدت به درد حساس می شود، پیوسته به دل آشوبی و تهوع دچار می شود و لرزش غیرارادی دارد. از این رو، متخصص ها، اعتیاد را نوعی بیماری مغزی می دانند: بیماری که با عمل ارادی مصرف دارو آغاز می شود، اما وقتی فردی به این بیماری دچار شد، دیگر نمی توان به او گفت: «بس کن»، درست همان طور که به یک سیگاری نمی توان گفت به آمفیزم دچار نشو. خلاصه، آغاز کار ممکن است ارادی باشد، اما پایان این طور نیست.بازگشت خرابکاراگرچه پایه زیست شناختی اعتیاد، تحمل دارو و ترک اعتیاد تا حدود زیادی شناخته شده است، توضیح بازگشت این بیماری مشکل تر است. پرهیز از مصرف دارو اجازه می دهد گیرنده های دوپامین به حالت عادی بازگردند. بنابراین، پس از دوره یی درد و رنج ترک اعتیاد، مغز هوس دارو را رها می کند. اما اعتیاد در عمل یک بیماری بازگشت کننده است. مرکز لذت، که به مرکز اعتیاد تبدیل می شود، ارتباط نزدیکی با حافظه دارد و خاطره های بهره گیری نادرست از دارو به اندازه یی با دوام است که حتی مشاهده یک بازوی عریان می تواند بار دیگر آنها را زنده کند. مانند سگ پاولف که هنگام شنیدن صدای زنگ «زمان غذا»، آب در دهانش جمع می شد، معتاد هنگام دیدن، شنیدن یا بوییدن پسمانده های مصرف داروی مخدر، آرزوی مصرف دارو را در سر می پروراند.بازگشت اعتیاد ممکن است بازتاب تغییرهای ژنتیکی بادوام باشد. داروها می توانند به صورت کلیدهای DNA رفتار کنند و ژن ها را خاموش یا روشن کنند. برای نمونه، اعتیاد به کوکایین باعث کاهش فعالیت ژنی می شود که در تولید گیرنده های دوپامین نقش دارد. اگر این ژن پیوسته غیرفعال بماند، اساس بازگشت اعتیاد را پی ریزی می کند.ژن ها ممکن است دست کم تا اندازه یی توضیح دهند چرا برخی بیش از دیگران در خطر اعتیاد قرار دارند. پژوهشگران دریافته اند همان دستگاه دوپامینی که داروها آن را فعال می کنند، با تجربه های تازه نیز می تواند روشن شود. از این رو پیشنهاد شده است افرادی که در پی تجربه کردن «چیز تازه بعدی» هستند، ممکن است تلاش کنند همان دستگاه دوپامینی اصلی را تحریک کنند. اگر آنان تجربه تازه یی انجام ندهند، ممکن است آن را به نحوی با داروها انجام دهند. در حقیقت، افرادی که وسواس گونه در پی تازگی هستند، بیش از افرادی که به چیزهای پیشین خشنود هستند، به استفاده نادرست از داروها گرایش دارند.به نظر می رسد به دنبال تازگی بودن، اساس ژنتیکی دارد. بنابراین شاید اعتیاد نیز یک عامل وراثتی داشته باشد. البته ژن ها می توانند خطر اعتیاد را نیز کاهش دهند. بسیاری از آسیایی ها گونه هایی از ژن هایی را دارند که سوخت و ساز الکل را تنظیم می کنند. در نتیجه، آنان پس از نوشیدن الکل واکنش شدیدی تری از خود نشان می دهند که به صورت برافروختگی، تهوع و تپش قلب شدید خود را نشان می دهد. این واکنش می تواند نوعی دفاع ذاتی در برابر الکلیسم باشد، زیرا مردم دوست دارند از چیزهایی که آنان را ناراحت می کند، دوری کنند. کاش دوری از اعتیاد برای دیگران نیز به همین سادگی بود.معتاد شویداز سه دهه پیش، دانشمندان می دانستند که مغز، مواد روانگردان تولید می کند. نخستین بار موادی به نام اًنکفالین ها به عنوان مخدرهای طبیعی بدن معرفی شدند و خیلی زود هم ساخت های طبیعی همه داروهایی که نادرست استفاده می شوند، در مغز شناسایی شد. این مواد به عنوان آرام بخش های طبیعی بدن کار می کند و بسیاری از آنها مرکز لذت را فعال می کنند. اما مرکز لذت فقط برای خوشی و آرامش نیست. دانشمندان باور دارند که فعال شدن این مرکز محرک اصلی انگیزش و مشوقی برای فراگیری و تکرار است. خوردن غذا ممکن است عمل خوشایندی باشد، اما هدف اصلی از این رفتار، حفظ زندگی است. لذتی که با بوهای مطبوع و شکم پر همراه است، انگیزه و محرکی برای ترغیب کردن جاندران به عادت خوردن است تا بقای آنها تضمین شود. مغز مدارهایی دارد که مرکز لذت را با رفتارهای سازشی پیوند می زنند. این مدارها به تجربه مفهوم و اهمیت می بخشند. مفهوم پیدا کردن تجربه به ارزیابی نیاز دارد. پس از ارزیابی، رفتار مغز برای تدبیر سازشی تنظیم می شود. این فرآیند مفهوم بخشیدن به تجربه به ذخیره خاطره ها و در نهایت یادگیری نیاز دارد. مغز برای کمک کردن به این یادگیری، تجربه ها را به احساس ها پیوند می زند. از این رو، ما علاوه بر اینکه از خواندن کتاب می آموزیم، از این کار لذت هم می بریم و این سرخوشی را می توانیم تا اندازه یی تقویت کنیم که بی کتاب چون معتاد بی دارو باشیم.خلاصه اگر از خوردن، آشامیدن، ورزش کردن، مطالعه کردن و خلاصه از زندگی لذت می بریم، به مخدرهای ذاتی و مرکز اعتیاد ذاتی آن مدیون هستیم. اگر اعتیاد چهره زندگی را برای برخی تاریک کرده است، به علت تداخل عمل مخدرهای بیرونی با مخدرهای درونی است. به نظر می رسد خوشبختی و تیره بختی ما در دست اعتیاد است. بنابراین برای رهایی از اعتیاد باید به فعالیت ها و رفتارهای مثبت معتاد شویم.

كمبود دوپامين در بدن
كمبود دوپامين در بدن
9

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *